Jak wszyscy wiedzą, Nowa Zelandia leży ciut na uboczu co skutkuje niewielką ilością koncertów znanych zespołów (chociaż Iron Maiden w listopadzie zaliczyłem). Dzisiaj jednak wielkie święto, przynajmniej dla mnie – razem zagrają Slayer i Megadeth! Ciekawe, który z tych zespołów robi za support

Jeszcze fajniej będzie na początku grudnia, bo do Nowej Zelandii zawita Dream Theater. Zastanawiam się, czy już teraz nie kupić biletu – mam ofertę, co prawda za $300, ale na miejsce w pierwszym rzędzie (DT większość koncertów urządza z miejscami siedzącymi).

Tyle ode mnie na razie. Wiem, że krótko i rzadko piszę, ale częściej mnie można złapać na Facebooku.

http://www.nationalpubpoker.co.nz/rankings.php i klikamy na „Region: Auckland”.

Na „National Rankings” nie patrzcie, bo tam są liczone wszystkie punkty od początku istnienia ligi, a ja gram od paru miesięcy. W „Regions” są te z obecnego sezonu.

Mam nadzieję, że uda mi się pojechać do Las Vegas

Jakby co, mam screenshota.

Podobno umowa została już ratyfikowana przez Sejm i czeka tylko na podpis pana Kaczora. „Tylko” albo „aż”, jak uczy doświadczenie, chociaż naprawdę nie mam pojęcia, co on mógłby tu zawetować…

Krótkie podsumowanie dla porządku:

• każdy obywatel Polski w wieku 18-30 lat (włącznie) raz w życiu może się ubiegać o wjazd do Nowej Zelandii na podstawie Working Holiday Scheme
• WHS upoważnia do pobytu na terenie NZ przez okres jednego roku oraz podejmowania dorywczej pracy
• Nie można pracować dłużej niż 3 miesiące u jednego pracodawcy
• Trzeba przekonać urzędnika imigracyjnego, że wyjazd jest turystyczny a praca jest dodatkiem (najlepiej jechać zaraz po studiach i mówić, że chce się pozwiedzać świat zanim się weźmie do „poważnej” roboty)
• Trzeba wykupić dodatkowe ubezpieczenie od NNW i chorób

Więcej informacji na stronie Immigration New Zealand a tekst ustawy można znaleźć na stronie Sejmu RP.

To „za darmo” jest darmowe jeśli naprawdę masz na to ochotę. Żeby liga się kręciła (i chociażby miała kasę na miesięczne finały), gracze są zachęcani do wydawania kasy na wiele różnych sposobów:

• każdy drink kupiony w pubie = stempelek (lub kilka) na karcie, którą otrzymuje się przy rejestracji do turnieju. Stempelki można potem wymieniać na więcej żetonów. Dwa razy podczas turnieju (zazwyczaj 15 minut przed pierwszą i drugą przerwą) organizowane są tzw. „drink incentives” – wybrane drinki są warte więcej (np. 2x więcej stempelków albo dodatkowe żetony)

• dwa razy podczas turnieju można wziąć udział w tzw. „merchandise sale„, czyli wpłacić $5-$20, aby otrzymać więcej żetonów i móc sobie zaznaczyć na liście pewną liczbę kart (3 za $5, 7 za $10). Potem organizator losuje kilka (zazwyczaj około 10) kart z talii i wszyscy, którzy zaznaczyli wylosowane karty na liście dostają jeszcze więcej żetonów
• „straight flush jackpot” – gracze mogą wpłacić np. $1 lub $5 (ustalone przez organizatora danego turnieju) aby zgarnąć całą pulę w przypadku trafienia pokera (w ostatni piątek mój znajomy wygrał w ten sposób $450)

Oczywiście wydawanie kasy odbywa się niejako „przy okazji” (co jest jeszcze bardziej niebezpieczne , ale bez problemu można kontrolować swoje finanse, na przykład nie kupując nic do picia), wszystkie gry odbywają się w luźnej towarzyskiej atmosferze. Dla graczy, którym zależy na rywalizacji, wynikach i krwi pokonanych wrogów (to ja ) mamy następujące atrakcje:

• $50 do wydania podczas następnego turnieju w danym pubie dla zdobywcy pierwszego miejsca (w większości pubów jest też $25 dla zdobywcy drugiego miejsca)
• każdy uczestnik turnieju jest „wart” 50 punktów. Punkty te są odpowiednio rozdzielane między zdobywców 8 pierwszych miejsc w danym turnieju i w ten sposób prowadzony jest krajowy ranking
• wszyscy zdobywcy pierwszych miejsc w turniejach organizowanych w danym regionie (np. Auckland) w ciągu całego miesiąca mają prawo gry w finale miesięcznym. Główną nagrodą jest tam $1000.
• 5 osób, które zdobyły najwięcej punktów w ciągu całego sezonu (6 miesięcy) w danym pubie, kwalifikuje się do Regional Finals. Główna nagroda to $8000
• 25 pierwszych miejsc z Regional Finals oraz 200 pierwszych miejsc z całego krajowego rankingu kwalifikuje się do National Finals – główna nagroda w tym roku to wyjazd do Las Vegas na 7 dni (przelot i 7 noclegów), wpisowe na WSOP i $3000 kieszonkowego (całość można zamienić na $8000). Całkiem fajnie jak na nagrodę w turnieju, do którego można się dostać za darmo

Jeśli mieszkasz w Auckland i wieczorami nie masz co robić (mało prawdopodobne, ale w końcu jest zima, nie?) to zapraszam na partyjkę pokera.

No i uprzedzając pytania – oczywiście, że zakwalifikowałem się już do National Finals. Trzymajcie za mnie kciuki 21 listopada

Całą podróż rozpocząłem na Okęciu od półgodzinnego opóźnienia odlotu. Pierwszy minus dla Turkish Airlines. Sam dwugodzinny lot dosyć nudny, pod koniec lotu dali jeść (jedzenie takie sobie, ale drugiego minusa na razie nie daję). Istambuł z góry to jeden z piękniejszych widoków, jakie widziałem w życiu, sam lot nad Morzem Czarnym też cudny (polecam siedzenie od okna i lot w ciągu dnia).

Sam pobyt na lotnisku w Istambule to coś, czego pewnie nie zapomnę do końca życia i pewnie jeszcze niejeden raz będę przeklinał.

Zaczęło się całkiem niewinnie, od próby odpalenia komórki – niestety, żadna z sieci tureckich nie współpracuje z Plusem. Potem próbowałem znaleźć jakąkolwiek kafejkę internetową i kolejna porażka: tylko hotspoty. Wymieniłem 20USD, co wystarczyło mi aż na dwie kawy, a potem doszedłem do wniosku, że zapalę sobie fajkę, skoro mam spędzić na lotnisku 6 godzin. No i okazało się, że na całym lotnisku nie ma ani jednej wyznaczonej palarni. No nic to, jesteśmy przecież w Unii, Turcja chce się tam wbić, więc może wyskoczę sobie do miasta na kilka godzin? Kolejny zonk: wymagana jest wiza, która kosztuje 30USD. No sorry, aż tak nałogowym palaczem to ja nie jestem. Ale gdybym był, to niespodziewane 19 godzin (2 z Warszawy, 6 na lotnisku i 11 do Hong Kongu) bez dymka by mnie trochę zirytowało.

Z rozrywek na lotnisku mają sklepy. Dużo sklepów. Dużo sklepów grających głośną turecką muzykę. Każdy sklep inną…

Potem kolejne 11 godzin lotu do Hong Kongu, również Turkish Airlines. Samolot, nie powiem, sympatyczny, oddzielne ekraniki z tyłu foteli (chociaż wybór filmów beznadziejny – najnowszy był Slumdog, nie to, co w Thai Airways: filmy, które dopiero co weszły do kin albo i nawet jeszcze nie). Za to towarzystwo… Siedziałem przy oknie, obok mnie Turek, który zagadywał mnie co chwila próbując mówić po angielsku co mu zdecydowanie nie wychodziło. Trzeci fotel zajmował dziadek, któremu bardzo przeszkadzało powietrze z nawiewu, z dziesięć razy wstawał i desperacko poszukiwał źródła atakującego go wiatru. W końcu wyszło mu, że to mój nawiew mu tak przeszkadza… A na dokładkę babka przede mną rozwaliła się w fotelu, kiedy tylko w nim usiadła, stewardessy trzy razy musiały jej mówić, żeby wyprostowała fotel na czas startu a do jej małej blond główki chyba nic nie docierało, bo lądowanie również przeżyłem z jej fotelem przed samym nosem.

Teraz posiłki – oczywiście nikt nie wiedział, że ja to bezmięsny jestem, więc musiałem się wykłócać ze stewardessami. Bo co to mnie niby obchodzi, że ktoś komuś czegoś nie przekazał? Pieczywa też nie mogłem jeść, bo gadatliwy Turek z fotela obok chciał być chyba jeszcze bardziej pomocny i kiedy stewardessa wyciągała w moim kierunku bułkę trzymaną w szczypcach, ten brał ją w swoje łapy i kładł na talerzu. Obrzydlistwo.

Na sam koniec okazało się (już w Auckland), że ktoś mi się włamał do walizki – podejrzewam, że w Istambule – wyrwał zamek z kodem, przetrzepał cały bagaż i ukradł… szczotkę do włosów. Z jednej strony bardzo się cieszę, że nie zginęło nic cenniejszego, ale z drugiej strony, jak pomyślę, po co komuś używana szczotka do włosów i co z nią będzie robił…

Wróćmy do rzeczy przyjemniejszych, czyli Hong Kongu. Oprócz 200% wilgotności powietrza i tej cholernej babki z samolotu, która musiała akurat przede mną stanąć w kolejce do odprawy i musiała zadawać miliardy pytań, temu lotnisku nie mam nic do zarzucenia. No może jedynie, że kiedy leciałem przez Hong Kong 2 lata temu, internet był za darmo, a teraz trzeba było coś kupić w knajpce, żeby mieć 30-minutowy dostęp. Jako, że i tak chciało mi się pić, nie była to wielka strata, przez 30 minut rozesłałem maile z informacją, że żyję (chociaż komórka też działała), przeczekałem kolejne 6 godzin i wsiadłem w samolot do Auckland.

Nie mam pojęcia, czemu Cathay Pacific ma, jako jedna z nielicznych linii, pięć gwiazdek, podczas gdy Thay Airways (moim zdaniem niedościgniony wzór) tylko cztery. Ekraniki w fotelach były, ale wyświetlały tylko „wspólne” filmy (znaczy jak się nie załapiesz na początek, to nie da rady, nie przewiniesz) i plan lotu. Siedziałem od okna (lubię to, podczas lotu i tak się z fotela nie ruszam a zawsze to fajnie ładne widoki podczas startu i lądowania pooglądać), obok mnie starsza pani Kiwuska, która w przeciwieństwie do Turka nie starała mi się umilać podróży rozmową tylko grzecznie poszła spać. Co i ja uczyniłem. Niestety, fotele są mało wygodne (w końcu to Airbus) i wierciłem się strasznie.

No a potem już było Auckland, piękny widok z góry podczas podchodzenia do lądowania, szybkie wbicie wizy na 3 lata do paszportu i rozpoczęcie nowego rozdziału w moim życiu…

No cóż, zobaczymy jak to będzie. Na razie jestem ponownie w Nowej Zelandii od ostatniego piątku po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce i nie zapowiada się, żebym ruszał się stąd na dłużej w najbliższej przyszłości (czyt. przynajmniej w ciągu następnych trzech lat, bo na tyle dostałem work permit). Oczywiście nie wykluczam krótkich wypadów na lato do Polski, bo na szczęście mam wizę z prawem wielokrotnego wjazdu, ale to już zależy od innych rzeczy (np. finansów).

Jeśli chodzi o moją aktualną sytuację w NZ, to pokrótce w punktach:

• mieszkam znowu u Pablo, mojego pierwszego flatmate’a w NZ
• pracuję nadal w OleOle jako niezależny konsultant
• gram sobie w pokera
• jako, że w NZ (a zwłaszcza w Auckland) bez samochodu to jak bez ręki (a zwłaszcza dwóch nóg ) kupiłem sobie kolejny postrach szos (zdjęcia wkrótce)

Podróż opiszę szczegółowo w następnym wpisie, na razie tylko przestroga: nigdy nie lećcie przez Istambuł!!!

Moje nowe hobby jest dosyć nietypowe – nie miała baba kłopotu, kupiła sobie prosię Znaczy zacząłem się chińskich krzaczków uczyć. Bo czemu nie? Dorwałem na Googlu listę chińskich znaków posortowanych według częstości występowania w tekście i kolejno je wkuwam, wychodząc z dwóch założeń:

1. Nigdy nie wiadomo, co się przyda za 10-20 lat (a że chińska gospodarka się rozwija błyskawicznie, to tym bardziej)
2. Jak już się wkuwa, to najlepiej tak, żeby jak najszybciej mieć jakiś z tego użytek. Według statystyk 100 najczęściej występujących chińskich krzaczków daje 42% rozumienia tekstu, kolejne 100 podwyższa wynik do 55%, a w sumie 600 najczęstszych znaków daje 80% rozumienia. Wystarczy, żeby móc się spytać o drogę do kibla i zamówić w knajpie coś więcej niż pieprz

Na razie zapamiętałem jakieś 20 Rozumienie tekstu: 0%
Teraz będzie o owcy. A w zasadzie o dwóch owcach. Obie są białe, włochate, mięciutkie i milutkie a jedna jest do tego elektryczna.

Na tej elektrycznej śpię, a „normalną” się przykrywam.

Wełniane koce elektryczne to naprawdę miła rzecz, chociaż prawdę powiedziawszy to zasilacz od laptopa rozgrzewa łóżko lepiej niż taki koc.

Ale nad ranem jak znalazł – jak się tylko zbiorę na odwagę, żeby się wychylić i pstryknąć przełącznik.

Tyle nowego u mnie.

Z okazji budowy tego browaru przyszedł do nas jeden z budowlańców i bardzo przepraszał, że budowa i w ogóle… i że będą teraz jakieś słupy wbijać, więc będzie głośno, ale jakby się coś działo to proszę, jego wizytówka + druga do samego szefa całej budowy i jakby co, to bez krępacji proszę dzwonić

Pan budowlaniec skorzystał z okazji, żeby sobie z nami porozmawiać („widziałem waszą stronę w sieci, bardzo fajna, a ten browar to akurat na mistrzostwa świata otworzą, więc będzie jak znalazł, haha”, itd).

Jak widać, kultura budowlana w Nowej Zelandii jest ciut odmienna od polskiej.

Jedna tylko wada tej wizyty: ŁUP! ŁUP! ŁUP! ŁUP! ŁUP! ŁUP! całymi dniami teraz.

Congratulations.

We are very pleased to confirm that your Expression of Interest has been selected from the Pool for further consideration.

We will conduct some preliminary checks of the information you have provided to determine whether your claim is accurate. Following this checking, you may be invited to apply for residence in New Zealand.

We wish you all the best with your Expression of Interest.

No dobrze, że wlazłem na ich stronę i sprawdziłem, bo bym pewnie ze dwa miesiące jeszcze czekał na informację od nich…

Work Permit dali mi po 9 dniach, oby tak samo było z pozwoleniem na pobyt stały…

Wniosek z tego jest jeden – to, co jest uważane przez „opinię publiczną” za atrakcję turystyczną, to „opinia publiczna” może sobie wsadzić. Ja znalazłem wiele fantastycznych miejsc, o których przewodniki w ogóle nie piszą. I tam zapraszam!

Aha, wrzuciłem też w końcu kilka zdjęć ostatniej tęczy, tak na lekką zachętę